ՍԻՐԱՀԱՐՎԱԾՈՒԹՅՈՒՆ/ՀԱՄԱԿՐԱՆՔ/ՍԵՐ

ՍԻՐԱՀԱՐՎԱԾՈՒԹՅՈՒՆ ՀԱՄԱԿՐԱՆՔ ՍԵՐ
Սկսենք Սիրուց։ Սերը հոգեհարազատ էակի կարոտն է։ Այն, ինչին սովորաբար սեր ենք ասում, իրականում հոգե-հարազատ էակի կարոտն է։

Ամեն մարդ մեկ այլ հոգեհարազատ էակի կարիքն ունի, առանց որի անիմաստ ու անպտուղ է նրա կյանքը։ Մարդ անընդհատ փափագում, տենչում ու փնտրում է նման էա-կի։ Հոգեհարազատ էակի տենչը կարող է այրել մարդու սիրտը, մանավանդ, երբ դեռ չկա այդպիսի էակ։ Հոգեհա-րազատ էակի բացակայությունը մարդուն մատնում է ան-տանելի տառապանքների, ու հաճախ մղում սխալների՝ անարժան մեկի մեջ տեսնել այն էակին, որին տենչում է մարդու սիրտը։

Հոգեհարազատ էակի երկարատև ու անպտուղ փնտրտուք-ները կարող են որոշ ժամանակով մարել մարդու տենչը, բայց մի թեթև առիթի դեպքում այն բորբոքվում ու ափե-րից դուրս է հորդում, անկախ տարվա եղանակից։ Հոգե-հարազատ էակի կարոտը կարող է նույնիսկ խելագարու-թյան հասցնել, երբ այդ էակը կա, բայց հեռու է տարա-ծության ու ժամանակի մեջ։ Մանավանդ, երբ անհայտ է հանդիպման պահը կամ հնարավորությունը։
Նույնիսկ, եթե երկու հոգեհարազատ էակների միջև անմի-ջական շփում կա, միևնույն է, կարոտն էլի առկա է։ Երկու հոգեհարազատ էակներ կարիք ունեն մեկը մյուսի մեջ մտնելու, միաձուլվելու, դառնալու մեկ ամբողջություն։ Եվ, քանի որ դա ֆիզիկապես անհնար է, ապա, նույնիսկ, երբ երկու հոգեհարազատ էակներ անմիջական շփման մեջ են, միևնույն է՝ չի մարում այդ կարոտը՝ սերը։
Բայց, սիրել ասելով, պետք է միայն հասկանալ՝ շոյել, փայփայել, և այլն։ Հոգեհարազատ էակի կարոտը որպես սեր որակելով, կարծում եմ վարկաբեկում ենք այդ վեհ զգացմունքը։ Սերը, կամ ավելի ճիշտ՝ կարոտը, հակառակ սեռի երկու էակների միջև նրանց արժեհամակարգերի վրա հիմնված խորապես գիտակցված ընտրություն է, որն երևում է միմյանց հանդեպ ուշադրության, հոգատարու-թյան ու ինքնազոհաբերության պատրաստակամության մեջ։
Համակրանքի փուլում մարդը, հավատի պես, միայն նախ-նական, ոչ լրիվ, ոչ ամբողջական, պատկերացում ունի հակառակ սեռի էակի էության մասին։ Երբ նախնական պատկերացումները վերաճում են ամուր գիտելիքի, համա-կրանքն էլ վերաճում է կամ սիրո, եթե հաստատվում են նախնական պատկերացումները, կամ՝ հակակրանքի, եթե չեն հաստատվում։

Սիրահարվածությունը, համակրանքի պես, հակառակ սեռի էակի հանդեպ կույր հրապուրանքն է։ Հիմնականում սե-ռական։ Կարող է, սակայն, լինել ինտելեկտուալ, կամ եր-կուսը միասին։ Սիրահարվածությունն այդպես կույր վիճա-կում կարող է պահպանվել շատ երկար ժամանակ, նույն-իսկ, մնալով անպատասխան։
Նկատենք, սակայն, որ սերն անպատասխան մնալով, միանգամից անհետանում է։ Այսինքն, երբ պարզվում է, որ նա, ում հանդեպ, որ համակրանք կամ բուռն հետա-քըրքրություն կար, բոլորովին էլ այն հոգեհարազատ էակը չէ, ապա սերն անմիջապես անհետանում է։ Սիրահարվա-ծությունը գուցե պահպանվի որոշ ժամանակ։ Բայց սերն, անպատասխան մնալով, անհետանում է միանգամից։ Ինչու՞։ Որովհետև, սերը հակառակ սեռի մարդկանց միջև շատ խորքային, հիմնականում արժեհամակարգային, բայց նաև գենետիկ բաղադրիչների համապատասխանության վրա հիմնված գիտակցված ընտրություն է։ Այդ բաղադրիչ-ների ցանկացած անհամապատասխանություն հակասու-թյուն ու հակամարտություն է ծնում։ Որն էլ բերում է սիրո բացակայության։

Նկատենք նաև, որ շարունակական հիասթափությունները, կարող են սպանել մարդու մոտ հոգեհարազատ էակ գտնելու վերջին հույսը, գուցե նաև ընդհանրապես հավա-տը մարդկության հանդեպ։ Սա է պատճառը, որ հիասթա-փությունից վախենալով, չենք ուզում լավ ճանաչել նրան, ում հանդեպ որ համակրանք ունենք։ Շատ անգամ չենք ուզում խոստովանել մեր սերը՝ այն մտավախոությամբ, որ եթե մերժվենք, ապա կանհետանա այն, կդառնա ևս մի հիասթափություն ու այդպիսով մեզ ավելի կմոտեցնի մեզ մեր հոգևոր վախճանին։
©Դավիթ Միրզոյան, Մարտ 2013

www.davitmirzoyan.com

HAIG versus BEL


In order to comprehend the true nature of the conflict we have to go back in time a little.

From the prehistoric times people lived freely utilizing the Mother Nature’s products. Even in the book of “Genesis” it is said that when God created the first humans, He placed them in the Garden, He himself had created, and told them they could freely consume the fruits of the Garden. It is not very clear, though, what did He mean by the first commandment, “Be fruitful, and multiply and replenish the earth…” but considering that the Garden was established by the Creator himself, leaving for the humans nothing to do but to take care of it, and pondering a little, one may legitimately conclude that the humans were supposed to do the same – to establish a garden, to have children, to educate them, then to marry them and to place them in the garden they had created, commanding them to do the same. And so on.



With “replenish,” though, it is generally understood, to fill with numbers of humans. But considering that the Creator had created not only the humans but also all the inhabitants of the initial Garden, i.e. all the varieties of domestic animals and cultural forms of plants, it is reasonable to conclude that the earth was to be filled with those as well. In other words, the first commandment given to the humans meant not only to multiply their own seed but also to multiply the Creator’s creations and to fill the entire Earth with them until the whole Earth was turned into a huge Garden.
Thus, the fulfillment of the first commandment would bring to continual expansion of the boundaries of the initial Garden until the whole Earth was turned into a huge garden, where people would live freely and happily. But, as we know, the Creator’s plan was not fulfilled. Humans disobeyed, did not finish their education, did not receive the complete set of information, were expelled from the Garden, found themselves in the wilderness, being forced to struggle hard for their daily bread, which, they used to have without much effort in the Garden. Humans had to go through enormous hardships to get food, to build a shelter and to establish a garden. But they still could freely utilize the Mother Nature’s products. They could still obtain their food, raiment, building materials, etc., free of charge. Although, they were deprived of the edifying presence of the Creator, and the lavish abundance of the Garden, they still could enjoy the initial condition promised to them, to be able to freely utilize the Mother Nature’s products to meet their necessities, even though through much exertion and sweat.



But this was not meant to last forever. One of the humans, gathering a pack of like-minded people around him, and thus becoming powerful, declared all the mountains, trees and shrubs, woods and meadows, rivers and springs, the whole Mother Nature, to be his private property, and that nobody could take anything out of “his” property without any charge. Thus, this man, Bel by name, became the first oligarch, and our forefather’s fight was against him. In other words, Bel was the first slave-owner, the first feudal, the first monopolist, and our, the Armenians' forefather, Haig, was the first revolutionary.



Therefore, the cause of the fight between Haig and Bel was not that Bel wanted to be worshipped as a god, while Haig was stubbornly refusing to bow to him, (which is the only reason mentioned in the legend to have started the confrontation). As we know, the famous battle was to take place between the armies of Bel and the followers of Haig. A legitimate question may arise, why would other Armenians risk their lives just because Haig was refusing to bow to Bel. One is always free to endanger his own life because of his stubbornness. But Haig was putting the lives of his own people in danger. Would all of them voluntarily put their lives in jeopardy just because Haig was considering it below his dignity to bow to Bel? Were all Armenians as stubborn as Haig? How come none of them came up with a suggestion, like, “Guys, let’s go and say some “allah-mallah and get rid of the problem?” Well, the problem here was not of a religious nature. They could not get rid of it only with ostensible worship.



Bel had gathered an army, had got powerful, had declared all the territories to be his private property, and was forbidding others to utilize the goods of “his own” property without any reimbursement in money or labor. Mostly labor, of course. It was Bel’s idea to work some in construction, some in food production industries and some in the manufacture of other essential products; mostly armament and weaponry, with an aim to increase his pack and to further spread his dominion. He was, in fact, the father of globalization. And our forefather, Haig, stopped the first attempt of globalization. But, alas, no victory is forever. The forces of evil have declared a permanent war. Our, the Armenians’, passiveness brought to the expansion and growth of the forces of evil. The history continually repeats itself.
Currently the forces of gloBELization have taken all the nations of the world under their control and are further fastening the rope around their necks. Who can stop them? Who can turn the growing wave of this disastrous development back?



Perhaps, we again: the Armenians. Who else?

©Davit Mirzoyan

www.davitmirzoyan.com

ԱՐԱՐՉԱԿԱՆ ՕՐԵՆՔՆԵՐ

ԱՐԱՐԻՉ

Արարիչը համատիեզերական օրինաչափությունների ամբողջությունն է։ Նա ճշմարտության ու արդարության մարմնացումն է։ Ճշմարտությունն ու արդարությունը վեր են ամեն ինչից` անձնական, ընտանեկան, տոհմային, կամ որևէ այլ բազմության խմբակային շահերից։ Եղբայրությունը, հավասարությունն ու արդարությունը մեր Արարչական գենի հիմնական հատկություններն են։

. Դատապարտելի է նա, ով դիմացինին չի հարգում ու գնահատում այնպես, ինչպես ինքն իրեն։

. Դատապարտելի է նա, ով իր անձնական շահը վեր է դասում ազգակցի, համայնքի, կամ ազգի ընդհանուր շահից։

. Դատապարտելի է նա, ով շահագործում է մյուսի աշխատանքը։

Երբ մարդ վարձատրվում է իր աշխատանքի արդյունքից պակաս, ապա դա շահագործում է։

ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅՈՒՆ

Մենք` հայերս արարվել ենք Արարատում Արարչի ձեռքով ու Արարչի նմանությամբ` Արարչի բանականությամբ ու իմաստնանալու հնարավորությամբ։ Բայց, բանականության հետ մեկտեղ նույնքան պատասխանատվություն ու պարտականություն ունենք մեր ուսերին։ Մեր պարտքն է Արարչական կարգ հաստատել առաջին հերթին` մեզանում, հետո` նաև, ողջ աշխարհում։ Մեր պարտքն է ինքնամաքրվել, միաժամանակ օգնելով ողջ մարդկությանն ազատվելու պիղծ հակամշակույթի գերությունից։ Ու, այդպիսով, ներդաշնակություն ու կայուն խաղաղություն հաստատել ողջ աշխարհում։ Շրջապատող հակամշակույթն ու աններդաշնակ կյանքը համատարած ու շարունակական դժբախտություններ են ծնում։ Մենք` հայերս, մեր Աստվածամարդ էությամբ պատասխանատու ենք Արարչագործության մյուս զավակների համար։ Այնպես, ինչպես մեծ եբայրը` իրենից փոքրերի համար։ Մեր պարտականությունն է Արարչական կենարար ուսմունքը տանել մեր փոքր եղբայրներին ու ազնվացնել նրանց։

. Դատապարտելի է նա, ով արհամարհում է ի վերուստ իր վրա դրված ինքնամաքրվելու, շրջապատող հակամշակույթից ձերբազատվելու, Արարչական կենարար ուսմունքը իր շուրջն ու ողջ աշխարհում սերմանելու պատասխանատվությունն ու պարտականությունը։

ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐ

Մարդը ծնվում է անկապտելի իրավունքներով։ Մարդն իրավունք ունի պաշտպանել իր ու իր մերձավորների կյանքը, առողջությունը, սեփականությունը, պատիվն ու արժանապատվությունը։

. Դատապարտելի է նա, ով փորձում է սահմանափակել մարդու ինքնապաշտպանության իրավունքը։

ԻՐԱՎԱՀԱՎԱՍԱՐՈՒԹՅՈՒՆ/ՀԱՎԱՍԱՐԱԶՈՐՈՒԹՅՈՒՆ

Մարդիկ ի ծնե հավասար են իրենց իրավունքներով ու երժեքով։ Ոչ ոք իրավունք չունի ստրուկ, ճորտ, ծառա կամ վարձու բանվոր պահել։

. Դատապարտելի է նա, ով նվաստացնում ու շահագործում է մեկ ուրիշին։

Երբ մարդ վարձատրվում է իր աշխատանքի արդյունքից պակաս, ապա դա շահագործում է։

ԲՆՈՒԹՅՈՒՆ

Բնության մեջ ամեն ինչ պատկանում է բոլորին հավասարապես։ Բոլորը հավասարապես իրավունք ունեն օգտվելու մայր հողի բարիքներից բավարարելու իրենց նյութական ու հոգևոր կարիքները։ Գթասիրտ ու հարգալից վերաբերմունքը մայր բնության նկատմամբ յուրաքանչյուրի պարտականությունն է։

.Դատապարտելի է նա, ով իր սեփականն է համարում բնության որևէ հատված ու սահմանափակում, կամ արգելում է մյուսներին օգտվել այդ հատվածի բարիքներից։

. Դատապարտելի է նա, ով կողոպտում է բնությունը անհրաժեշտից ավել նյութական արժեքներ կուտակելու համար։

ԸՆՏԱՆԻՔ

Մարդն արարվել է Արարչի նմանությամբ։ Սակայն, հենց սկզբից կորցրել է իր Արարչական կերպարն ու իր ուսուցչին։ Մարդու երկրային կյանքի իմաստն է` ինքնուրույն վերականգնել իր Արարչական կերպարը։ Այս գործում հսկայական է ընտանիքի, հատկապես` կնոջ, դերը։ Ընտանիքը տղամարդու և կնոջ ոգեղեն միությունն է, տոհմի մասնիկն ու տոհմի հետ միասին` ազգի հիմքը։

. Դատապարտելի է այն տղամարդը, որը չի ձգտում վերականգնել իր Արարչական կերպարը։

. Դատապարտելի է այն կինը, որը չի օգնում ու չի խրախուսում նրան այդ հարցում։

Տղամարդը հայր է։ Իր ազնվությամբ, առաքինությամբ ու իմաստնությամբ նա է ընտանիքի առաջնորդը, նրա բարեկեցության, պատվի ու արժանապատվության պահապանը։

Կինը մայր է։ Իր սրբությամբ տոհմածին է մայրն ու տոհմի շարունակելության ու ամբողջականության պատասխանատուն։ Նրա ծնած երեխաներն իրենը չեն։ Նրանք տոհմի զավակներն են։

. Դատապարտելի է այն կինը, որը կտրում է երեխաներին իրենց տոհմից։

. Դատապարտելի է այն տղամարդը, որը տեր չի կանգնում իր զավակներին։

Ընտանիքի հայրն ու մայրը հավասարապես պատասխանատու են ընտանիքի բարորության համար։ Տղամարդը, հիմնականում, դրսի, կինը` ներսի, պատասխանատուն է։ Ընտանիքի արու զավակներին կրթում է հայրը, իսկ էգ զավակներին` մայրը։ Կնոջ սրբազան պարտականությունն է` խնամել ամուսնուն ու նրա զավակներին։

. Դատապարտելի է այն կինը, որը չի խնամում իր ամուսնուն ու նրա զավակներին։

. Դատապարտելի է այն տղամարդը, որը կնոջը վրաբերվում է որպես ստրուկի։

Տղամարդն իր իմաստնությունն առաջինը կիսում է կնոջ, իսկ հետո` իր արու զավակների հետ։

. Դատապարտելի է այն կինը, որը չի հարգում իր ամուսնուն ու չի սովորում նրանից։

. Դատապարտելի է այն կինը, որը չի կատարում իր պարտականություններն ընտանիքում։

. Դատապարտելի է այն կինը, որն անհնազանդ է ամուսնուն ու չի կատարում նրա ցուցումները։

. Դատապարտելի է այն կինը, որը պահանջներ է դնում ամուսնու առջև։

. Դատապարտելի է այն կինը, որն ամուսնու գլխին նստած, իր քմահաճույքներն է թելադրում։

. Դատապարտելի է այն կինը, որն ամուսնանալուց հետո աչքը հորական տոհմի կողմն է։

. Դատապարտելի է այն կինը, որն ընտանիքի հանդեպ իր պարտականություններն ու պատասխանատվությունը ամուսնու վրա թողած, մտահոգված է իր սեփական, կամ` իր հորական տոհմի բարեկեցությամբ։

. Դատապարտելի է այն կինը, որն ամուսնանալուց հետո ակնկալում է իր հորական տոհմի միջամտությունն իր ընտանիքի գործերին։

. Դատապարտելի է այն կինը, որի աչքը դուրսն է։

Տոհմի նահապետը տոհմի մեծ հայրն է։ Իր ազնվությամբ, առաքինությամբ, իմաստնությամբ ու վեհությամբ նա է տոհմի խորհրդանիշը, նրա առաջնորդն ու տոհմի կրթության, բարեկեցության, պատվի ու արժանապատ-վության պահապանը։ Տոհմի բոլոր անդամները հարգում ու անվերապահորեն հնազանդվում են տոհմի նահապետին։

. Դատապարտելի է այն տոհմը, որի անդամները չեն հարգում ու չեն հնազանդվում տոհմի նահապետին։

. Դատապարտելի է այն տոհմը, որի աղջիկները չեն նախապատրաստված ուրիշ տոհմերի շարունակելիությունն ապահովելու առաքելությանը։

. Դատապարտելի է այն տոհմը, որն իր աղջկանից ծնված ուրիշ տոհմի սերունդն է սեփականացնում։

. Դատապարտելի է այն տոհմը, որի ընտանիքներում հարսի տոհմն է տնօրինում։

. Դատապարտելի է այն տոհմը, որն իր աղջկան ուրիշ տոհմին հանձնելուց հետո, միջամտում է նրա ընտանեկան կյանքին։

. Դատապարտելի է այն տոհմը, որն իր որդուն է փեսայության տալիս հարսի տոհմին։

. Դատապարտելի է այն տոհմը, որն իր աղջկա համար փեսա է ներս առնում։

. Դատապարտելի է այն տոհմը, որն իր անառողջ կամ պղծված աղջկան հարսնության է տալիս ուրիշ տոհմի։

. Դատապարտելի է այն տոհմը, որի աղջիկը կորցնում է կուսությունը նախքան ամուսնանալը։

ԶՈՒԳԱՎՈՐՈՒՄ

Զուգավորումը տիեզերքի արարման պատճեն է։ Այն տղամարդու համար իր Արարչական ներուժի գործադըրման ու զարգացման համար է։ Կնոջ համար զուգավորումը տղամարդու Արարչական ներուժն իր վրա կրելու ու արարմանն այդպիսով մասնակից լինելու համար է։ Զուգավորումը, նաև, տոհմի շարունակելությունն ու զույգի միությունն ամրապնդող ու սրբագործող անհրաժեշտություն է։

. Դատապարտելի է այն զույգը, որը զուգավորվում է միայն մարմնական հաճույքներ ստանալու համար։

ԵՐԿՐԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆ

Երկիրն արարվել է Արարչի կողմից, որպես Մայր, իր զավակներին սնելու ու խնամելու համար։ Մարդու անհնազանդության պատճառով Երկիրը կորցրել ու դեռ չի ստացել իր դրախտային կերպարանքը։ Մարդու առաքելությունն է վերականգնել այն։

. Դատապարտելի է այն անհատը, համայնքը կամ ազգը, որը չի անում ամեն ինչ Երկիրն իր դրախտային վիճակին վերադարձնելու համար։

ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ

Մարդը ծնվել է երջանիկ ապրելու համար։ Երջանկություն է ապրել սիրո, եղբայրության, հավասարության ու արդարության պայմաններում ու ազատորեն օգտվել մայր հողի բարիքներից։ Երջանկության բաղադրիչներից է, նաև, համատիեզերական օրինաչափությունների իմացությունը։ Չկա անհատական երջանկություն առանց ընտանիքի, տոհմի, համայնքի ու ազգի հավաքական երջանկության։

. Դատապարտելի է նա, ով չի անում ամեն հնարավոր բան ազգի հավաքական երջանկությունն ապահովելու համար։

. Դատապարտելի է նա, ով սահմանափակում կամ արգելում է մյուսին օգտվել մայր հողի բարիքներից։

ԲԺՇԿՈՒԹՅՈՒՆ

Մարդու օրգանիզմը անկայուն ներդաշնակության մեջ է։ Անբարենպաստ պայմանների հետևանքով ենթակա է հոգնելու և հիվանդանալու։ Լիարժեք քունը առողջության վերականգնման գրավականն է։ Սակայն, խիստ անբարենպաստ պայմանների հետևանքով ներդաշնակությունը կորցրած օրգանիզմը հիվանդանում է, ու լուրջ բժշկման կարիք ունի։ Բժշկի պարտականությունն է ունենալ մարդու օրգանիզմի մասին լիարժեք գիտելիքներ ու նրան հմտորեն բժշկելու ունակություն։

. Դատապարտելի է այն բժիշկը, որը չի բուժում հիվանդին այնպես, ինչպես կբժշկեր ինքն իրեն։

ՄՏԱՎՈՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ

Մտավորականն ազգի հոգևոր ու մտավոր առողջոթյամբ մտահոգված անհատն է անկախ մասնագիտությունից ու տարիքից։ Մտավորականությունն ամենաառաքինի արժեքների կրողն ու սերմնացանն է ազգի մեջ։ Մտավորականությունն ազգի առաջնորդն է, նրա գլուխը, միտքն ու խիղճը։ Առանց գլխի մարմինը դատապարտված է մահվան։

. Դատապարտելի է այն մտավորականը, որն անկեղծորեն չի մտահոգված ազգի հոգևոր ու մտավոր առողջությամբ ու չի անում ամեն ինչ սերմանելու ու պահպանելու բարձրարժեք ու առաքինի մշակույթ։

ԱՐՎԵՍՏ

Արվեստը տրված է ի վերուստ մարդու Արարչական զորության, նրա հոգևոր ու մտավոր զարգացման համար։ Արվեստագետի առաքելությունն է սերմանել ճշմարտությունը, առաքինին, բաձրարժեքն ու գեղեցիկը։ Արվեստը, նաև, ի զորու է վեր հանել ու պահպանել ազգային հիշողությունը, արժեհամակարգն, ու նախանշել ապագա առաջընթացի ուղիներ։ Արվեստը, նաև, հասարակության արատները վեր հանելու, պախարակելու ու, այդպիսով, նրան ինքնամաքրման մղելու համար է։ Արվեստագետի պարտականությունն է ունենալ լիարժեք գիտելիքներ համատիեզերական օրինաչափությունների, արվեստի օրենքների ու օրինաչափությունների մասին, նաև` այդ գիտելիքները կիրառելու հմտություն։

. Դատապարտելի է այն արվեստագետը, ով օգտագործում է արվեստը միայն սեփական զգայարաններին հագուրդ տալու համար։

. Դատապարտելի է այն արվեստագետը, ով օգտագործում է արվեստն անարդար, ցածրարժեք, ստորակարգ, տգեղ ու անբարոյական արժեքներ սերմանելու համար։

ԶՈՐԱՎԱՐ

Զորավարը բանակի մարտական ոգու կերտողն է։ Զորավարը բարոյականության, արիության, ու անձնվիրության տիպարն է։ Զորավարն իր յուրաքանչյուր զինվորին վերաբերվում է այնպես, ինչպես իր սեփական որդուն։ Հարգանքը զորավարի հանդեպ ամեն զինվորի սրբազան պարտքն է։ Բանակը, որպես մի մեծ ընտանիք, ի զորու է տանել անհնարին թվացող հաղթանակներ։

. Դատապարտելի է այն զորավարը, որը չի հարգում իր զինվորին։

. Դատապարտելի է այն զինվորը, որը չի հարգում իր զորավարին։

ԱԶԳԻ ԱՌԱՋՆՈՐԴԸ

Ազգի առաջնորդը Արարչական անարատ արյուն ունի։ Նա ազգի հավաքական կերպարն է։ Նա Աստվածամարդ է իր ազնվությամբ, առաքինությամբ, իմաստնությամբ, վեհությամբ ու քաջությամբ։ Նա խորաթափանց միտք ունի, հրաբորբ ու կարեկից սիրտ։ Առաջնորդն իր ազգի գերագույն նահապետն է։ Նա իր ազգի անցյալի վկան է և նրա ներկայի ու ապագայի կերտողը։ Նա է իր ազգի ուսմունքի կռողը, կրողն ու պահապանը։ Նրա անձնվեր հայրենասիրության օրինակով է կրթվում ու հղկվում ամեն մի նոր սերունդ։ Չկա ավելի կործանարար բան քան առաջնորդի վատ օրինակը։

. Դատապարտելի է այն առաջնորդը, որը հոգ չի տանում իր ազգի, նրա ուսմունքի ու մշակույթի մասին։

. Դատապարտելի է այն առաջնորդը, որն իր ազգի վրա անիրավ տիրապետություն է կիրառում

. Դատապարտելի է այն առաջնորդը, որն օգտագործում է իր դիրքը նեղ անձնական շահերի համար։

. Դատապարտելի է այն առաջնորդը, որը չի գործում իմաստնությամբ, իր ազգի հավաքական շահը մտքում։

ՄՇԱԿՈՒՅԹ

Մշակույթը տեսակի գենից բխող աշխարհընկալման, ուսմունքի ու այդ ուսմունքի հիման վրա ստեղծված օրենքների ազդեցությամբ առաջացած այն ներքին մեխանիզմն է, չգրված օրենքների տեսքով, որ կարգավորում է միջանձնային հարաբերությունները հասարկության ներսում։

ԱԶԳ

Ազգը գենետիկ ու դրանից բխող մշակութային ընդհանրություն ունեցող մարդկանց բազմությունն է։

ԺՈՂՈՎՈՒՐԴ

Ժողովուրդը, թեև` գենետիկ, սակայն մշակութային ընդհանրություն չունեցող մարդկանց բազմությունն է։

ՀԱՅՐԵՆԻՔ

Հայրենիքը Մայր հողի վրա ապրող ու արարող ազգն է։

ՍԵՐ

Սերը արյունակցի էության կարոտն է։ Ձգտումը դեպի նմանատիպ` հոգեհարազատ` արյունակից, էակը, մշակույթը կամ ազգը։ Երջանկություն է ապրել նմանատիպ` հոգեհարազատ` արյունակից, էակի հետ, սիրո ու ներդաշնակության մեջ։

ՀԱՅՐԵՆԱՍԵՐ

Հայրենասերը հայրենիքի կարոտ, հայրենիքի հանդեպ սեր ու հարգանք, ունեցողն է։

Սերը սիրահարվածություն չէ։ Այն կշռադատված ընտրություն է, որն երևում է որևէ մեկի, կամ երևույթի հանդեպ մարդու ուշադրության, հոգատարության ու ինքնազոհաբերության պատրաստակամության մեջ։ Նույնն է հայրենիքի հանդեպ սերը։

ԱՌԱՋԸՆԹԱՑ

Անհատի կամ ազգի առըջընթացի գրավականը անկեղծ որոնումը, բացահայտումն ու ազնիվ ինքնախոստովա-նությամբ ինքնամաքրումն է, առանց որի ազգը դատապարտված է մահվան։ Իր ապագան վտանգված ազգի միակ փրկությունը սեփական վերադաստիարակությունն է։

***

Այս օրենքները, ծառայելով որպես չափորոշիչ, կօգնեն մեր ազգակիցներին հղկել իրենց սեփական արժեհամակարգն ու մոտենալ սահմանված բարոյահոգևոր բարձրունքին։ Միայն բարձրարժեք ու համընդհանուր մշակույթ ունենալով է հնարավոր միասնական ու հզոր ազգ դառնալ ու լուծել մեր ամբողջական հայրենիքի վերականգնման ու համայն հայության վերամիավորման գերխնդիրը։

Դավիթ Միրզոյան, Հունվար 15, 2012

www.davitmirzoyan.com